Tutu Kiladze “The tale of ceramics”

The positional and emotional basis of Tutu Kiladze’s work lies in the naïve modernist paradigm of play, the primitivistic schema of the Avant-garde, the reflection of a Dadaist toy horse, and the freedom of children’s drawings, all manifested by the purest individual signature of the author. Freedom that is characteristic of childhood; the sense of safety, security and splendor of the world, and at the same time a tender connection between humans and things; the ability to turn objects into toys, and the pleasure of playing shape the structure of the artist’s works. Kiladze legitimizes safe territories for her characters: turning terrains that do not possess geographical dimension but rather imply a temporal category into models of world perception related to the childhood phase and naïve images. The author opts for long perspectives to depict landscapes and scenes. She always presents streets, fields, forests, squares, or conditional colored planes from a distance, so as to produce large spatial shots or smaller scenes filled with figures scattered like beads from a broken necklace. In this way, Kiladze creates a general dynamic flow, and what is most astonishing, manages to reproduce the movements and facial expressions of the miniature beings with amazing virtuosity – an almost impossible task to accomplish owing to the sheer distance of the images’ viewpoint. The artist paints the specific gestures or features of conditional schematic outlines that convey the emotional signals to resonantly transport the audience back to childhood, filling its members with a feeling of happiness and thus achieving the main mission of art –  to conduct a mental and emotional transmission; to reveal the secret of transition and transformation.

The artist’s works combine the essence of Alice in Wonderland, a magical ritual, and the power of play. The figures and parodies of the bodies, facial expressions and gestures, together with the landscapes and primitivistic deformed objects are reminiscent of children’s drawings. They display colorful fairy tales with blue waves, rippling pools, snowflakes, and flashes of sunlight; as well as toy horses, goldfishes, nude bathers, amusing animals, colorful meadows, fountains and splashes of water.

The magic of Tutu Kiladze’s works strangely transforms into paper abstractions and cryptograms with the series “The Letters”, where the artist applied a combination of interwoven lines, letters and drawings in order to create large-scale images of a Lettrist stylization. The large formats represent linear labyrinths of neurons, the expressive formulae of automatic writing, networks of repeated actions, and web woven with the “complex metastructure of the soul” that the artist attempts to escape with the help of bright childhood images.

The “Tale of Ceramics” features Tutu Kiladze’s painted ceramic tiles (70 pieces) and Goika Mouchiashvili’s decorative forms (12 pieces). Tutu Kiladze has been working on combining ceramics and painting for a long time. These works, made of fireclay tiles and covered with brightly glazed surfaces and mosaic textures, represent interesting examples of new possibilities for painting and ceramics.

Baia Tsikoridze

თუთუ კილაძე „კერამიკის ზღაპარი“

თამაშის მოდერნისტულ – ნაივური პარადიგმა, ავანგარდის პრიმიტივისტული სქემა, „დადაისტური“ სათამაშო ცხენის რეფლექსია და ბავშვის ნახატების თავისუფლება – ამ პოზიციურ – ემოციურ სტატუსზე დგას თუთუ კილაძის შემოქმედება, რომელსაც ავტორის უფაქიზესი ინდივიდუალური მოდელი მართავს. ბავშვობის ასაკისთვის დამახასიათებელი თავისუფლება, დაცულობის და უსაფრთხოების შეგრძნება, სამყაროს გრანდიოზულობის განცდა და, ამავდროულად, სათუთი კავშირი ადამიანებსა და საგნებს შორის, ობიექტების სათამაშოებად გადაქცევის უნარი, თამაშით განცდილი სიამოვნება – თუთუ კილაძის ნამუშევრების სტრუქტურას ქმნის. მხატვარი თავისი პერსონაჟებისთვის უსაფრთხო ტერიტორიას აკანონებს, რომელიც არა გეოგრაფიულ განზომილებად, არამედ უფრო დროით კატეგორიად გვევლინება და სამყაროს აღქმის იმ მოდელს გვთავაზობს, რომელიც ბავშვობის ფაზას და ნაივურ ხატებს უკავშირდება.  ავტორი ლანდშაფტებისთვის და სცენებისთვის  ხედვის შორ პერსპექტივას ირჩევს; ქუჩებს, მინდვრებს, ტყეებს, მოედნებს ან პირობით ფერად სიბრტყეებს ყოველთვის შორიდან,  დიდი სივრცული კადრით ან პატარა სცენური ფორმატით წარმოგვიდგენს და მასში გაწყვეტილი მძივიდან გაფანტული ბურთულებივით აბნევს  ფიგურებს – ისე, რომ დინამიკის საერთო ნაკადსაც ქმნის და, რაც ყველაზე განსაცვიფრებელია, საოცარი ვირტუოზულობით ახერხებს მინიატურული არსებების მოძრაობისა და სახის გამომეტყველების გამოხატვას, რაც, შორიდან აღქმის თვალსაზრისით, თითქმის შეუძლებელია. ფიგურათა პირობით სქემატურ მოხაზულობებს სპეციფიკურ ჟესტიკულაციას ან ნაკვთებს უხატავს და ამ მანიპულაციით ქმნის ემოციურ სიგნალებს, რომელთა გამოყენებით მაყურებელი რეზონანსულად გადაჰყავს ბავშვობის ხანაში, ბედნიერების განცდას იწვევს მასში და ხელოვნების უმთავრეს მისიას – მენტალური და ემოციური ტრანსლირების აქტს ახორციელებს, გადანაცვლების და გარდასახვის საიდუმლოს გვიხსნის.  ერთდროულად, საოცრებათა ქვეყანაში მოხვედრილი ალისას ეფექტი, ჯადოსნური რიტუალი და თამაშის ძლევამოსილებაა. მის ნამუშევრებში ფიგურები – სხეულისა და გამომეტყველების პაროდირებით და ჟესტიკულაციით, ხოლო  ლანდშაფტები და ობიექტები – პრიმიტივისტული დეფორმაციით ბავშვის ნახატებს მოგვაგონებენ. ფერადი ზღაპრებია ლურჯი ტალღებით, მოლივლივე აუზებით, თოვლის ფანტელებით და მზის ათინათებით, სათამაშო ცხენებით, ოქროს თევზებით, შიშველი მობანავეებით, სასაცილო ცხოველებით, ჭრელი მდელოებით, შადრევნებითა და წყლის შხეფებით.  თუთუ კილაძის შემოქმედებისთვის დამახასიათებელი ჯადოსნურობა უცნაურად იცვლება ქაღალდზე შესრულებულ კრიპტოგრამა – აბსტრაქციებში, სერიიდან „წერილები“, სადაც მხატვარი ხაზების ხლართით და წერა-ხატვის კომბინაციით ლეტრისტული სტილიზაციის მასშტაბურ გამოსახულებებს ქმნის.  დიდი ზომის ფორმატებზე თითქოს ნეირონების ლაბირინთია, ავტომატური წერის ექსპრესიული ფორმულაა, ფერადი ხაზების განმეორებებით შექმნილი ქსელია, ბადეა – „სულის რთული მეტასტრუქტურით“ მოქსოვილი, რომლის სირთულიდან თავის დაღწევას  მხატვარი ბავშვობის ელვარე ხატებით  ცდილობს.

გამოფენაზე „კერამიკის ამბავი“ თუთუ კილაძის მოხატული კერამიკული ფილები (70 ცალი) და გოიკა მუჩიაშვილის დეკორატიული ფორმებია (12 ცალი) წარმოდგენილი. თუთუ კილაძე უკვე დიდი ხანია მიმართავს კერამიკის და ფერწერის სინთეზის ამ ფორმას. ეს  ნამუშევრები, შესრულებული შამოტის ფილებზე, ჭიქურის მოელვარე ზედაპირით და მოზაიკის ფაქტურით, ფერწერისა და კერამიკის შესაძლებლობების ახლებურად გადაწყვეტის საინტერესო ნიმუშებს წარმოადგენს.